خشونت علیه نوجوانان، یکی از خشونت های شایع در هر جامعه است. آنچه که بر شدت این خشونت می افزاید صرف کودک بودن اوست. برخلاف تصور، خشونت صرفا برخورد فیزیکی نیست بلکه خود، یکی از انواع آن است.

خشونت وضعیتی است که در آن نوجوان می تواند در هر شرایطی با آن مواجه شود. خشونت آن گونه که در افکار عمومی تصور می شود مربوط به خشونت فیزیکی و بدنی نیست بلکه در لایه های پنهانی آن، بسیار گسترده و چند لایه است. «خشونت ابتدا در ذهن شکل می گیرد و بر اساس گفتمان فرهنگی جامعه بنیان نهاده می شود. در واقع روش های خشونت ورزی را باید در ساختار فیزیکی_ فرهنگی جامعه جستجو کرد.» (کریمی، 1390 : 86) یکی از پیچیده ترین انواع خشونت ها، خشونت نمادین است که در هر جامعه ی ممکن است اتفاق بیفتد. به تعبیر ژیژک«عوامل خشونت نمادین، خانواده به شکل مستقیم، مدرسه به شکل غیر مستقیم وآموزش پراکنده در میدان کودکی است.آنچه مهم است موفقیت نهاد خانواده در اعمال خشونت نمادین، در مقابل موفق نبودن مدرسه و آموزش پراکنده است. آموزش پراکنده و نهاد مدرسه کودکان را از معصومیت جدا می کنند اما در بزرگسال کردن آنها و قراردادنشان در متن فضای اجتماعی ناموفق هستند».(ژیژک، ص 40)

ادامه دارد.....